در رد و تایید نارضایتی‌ها

در این ۴۳ سال از عمر انقلاب اسلامی عملکرد دولت های مختلف برآمده از دل نظام سیاسی کشور و در نگاه کلان شیوه ی حکمرانی کارگزاران نظام در قوای سه گانه و نهادهای حاکمیتی در اداره ی شئون مختلف جامعه قضاوت هایی مبنی بر رضایت مردم و یا نارضایتی آنان را دربرداشته است.
با توجه به پیشرفت تکنولوژی و موجودیت یافتن رسانه‌های مکتوب و دیداری و شنیداری و وجود فضای سایبر از نقش ویژه آنها در بازنمایی واقعیات موجود در جامعه به عنوان عنصر مهم و تاثیرگذار یاد می شود.
در این راستا و در وضعیت فعلی کشور چند نگاه به بازنمایی کارنامه ی جمهوری اسلامی و وضعیت حاکم بر زندگی مردم وجود دارد که توسط نگارنده به دو عنوان تقسیم می شود : نگاه اول رهیافت " دفاع و کتمان امید بخش " و نگاه دوم رهیافت   " آگاهی و نقد امیدبخش " را در دستور کار خود قرار داده است که در ادامه وجوه مختلف این دو نگاه شرح داده می شود .
منظور از دفاع و کتمان امیدبخش در نگاه اول فعالیت آگاهانه ی فردی یا تشکلی در ارائه ی محتوای فکری تهیه شده در فرم های مختلف است که با هدف امید آفرینی در جامعه به دفاع تمام قد بسیاری از اعمال رقم خورده درون نظام در نهادهای متفاوت می پردازد و در شق دوم هرگونه ناکارآمدی و بی کفایتی و خیانت و مدیریت سو را که منجر به تولید نارضایتی ، خشم ، فقر ، تبعیض ، فساد و آسیب های اجتماعی به انحای گوناگون گشته است را با نظر به اینکه بازنمایی آنها حاصلی جز شکل گرفتن ناامیدی در مردم نخواهد داشت ؛ کتمان و سانسور کرده و نادیده  می گیرد. همچنین پیروان این نوع رهیافت معمولا از کلیدواژه ای تحت عنوان موقعیت حساس کنونی به وفور مستفاد شده و با اشاره به موقعیت ژئوپلیتیکی ایران در جهان و وضعیت حساس و بحرانی منطقه و با یادآوری تهدید و خطر استکبارجهانی و نقش ویژه دشمن فعال و کمین کرده جمهوری اسلامی با نگاهی امنیتی و اقتدارگرایانه هرگونه کنش اجتماعی در جهت نقد سیستم و حاکمیت را در تقابل با امنیت و استقلال وجودی نظام انگاشته و سعی در ناصواب شمردن و منکوب کردن آن دارد .
در نگاه دوم که رهیافت آگاهی و نقد امید بخش را در پیش گرفته با هدفی یکسان یعنی ایجاد امید در جامعه اما با رویکردی متفاوت به نقش آفرینی می پردازد .
مقصود از آگاهی ، بررسی واقعیات موجود و تحلیل منصفانه ی عملکرد نظام و دولتمردان و کارگزران و میزان پایبندی آنها به آرمان های انقلاب اسلامی بوده که با صراحت تمام و بدون تعارف به اطلاع عموم با استفاده از منابع آگاهی بخش متعدد می رساند .
در همین راستا با تایید نقاط مثبت و نتایج گرانبها و ارزشمند بدست آمده در طول ۴۱ سال با صدایی واضح و محکم به نقد جدی و عریان عملکردهای ناصواب و راه های به خطا رفته و شیوه های متضاد با آرمان های انقلاب که در پیش گرفته شده و مسبب بوجود آمدن وضعیتی تنگ و تلخ که نارضایتی عمومی را بدنبال داشته رو آورده و با ارائه ی راهکارهای جایگزین برای برون رفت از وضع فعلی اسف بار و جبران ناکارآمدی ها و بازگشت به شعارهای انقلاب ، اقدام به آفرینش امید در اجتماع می کند.
همچنین این رهیافت با توجه به موقعیت ایران در منطقه و با هشیاری از دشمنی های آشکار کشورهای استعمارگر علیه انقلاب اسلامی امراجتماعی برآمده از تفکری مصلحانه را در تضاد با امنیت و استقلال ایران متصور نشده و اتفاقا وجود چنین صدای منتقدانه و اصلاح گری را که از درون خود کشور و بی شائبه و توسط دلسوزان و خیرخواهان انقلاب و ایران بلندگشته است را ضامن امنیت بلندمدت و استقلال با همراهی و پشتیبانی عموم مردم می داند.
ارزیابی و قضاوت درباره این دو نگاه جهت اثربخشی مثبت و تقویت کننده زیرساخت های اجتماعی و همبستگی بین حاکمیت و مردم با در نظر گرفتن این نکته که واقعیات تلخ موجود در زندگی تجربه شده ی هر روزه و مواجهه ی مستقیم مردم با آنها امری پنهان کردنی و نادیده گرفتنی یا به اصطلاح سانسور کردنی نیست و اساسا ممکن هم نیست چرا که آنچه که سانسور می شود عملا و به عینه توسط مردم زیسته می شود و امرزیسته با نادیده انگاری از بین نرفته و انکار آن تنها منکران را در دام هولناک خودفریبی انداخته و سعی آن ها در ایجاد امید از راه کتمان را تصنعی و دروغین ساخته و فاصله ی بدنه ی افراد حاضر در کف خیابان را با امیدآفرینان کنج اتاق نشین بی خبر از جامعه بیشتر می کند .
از این رو با در نظر گرفتن آسیب های نگاه اول این سیاق به ذهن متبادر می شود که آگاهی یافتن و آگاهی بخشی درباره نواقص و کاستی های موجود در نظام سیاسی و اجتماعی کشور و بازنمایی محرومیت ها و تلخی های پررنگ شده در زندگی عموم مردم راه را برای گفتگو و چاره اندیشی و درمان دردها باز کرده و امیدی را از جنس اصلاح و جبران قصورهای صورت گرفته در بدنه ی اجتماعی مردم ایجاد می کند و سبب تقویت نظام سیاسی ما می شود .